Geschiedenis

De mens heeft het paard al millennia gedomesticeerd. Dat is geen gemakkelijke taak want paarden zijn grote, zware en sterke dieren met een uitgesproken vluchtinstinct (hun enige natuurlijke overlevingsstrategie). Daarom zijn er in de loop der tijd een aantal technieken ontwikkeld die paarden relatief hardhandig aanpakken en temmen: metalen bit, teugels, sporen, riemen die bewegingsvrijheid inperken, mentaal breken van het paard om het zadelmak te maken. Deze technieken bleken goed te gedijen in de wereld van het leger, de land- en veeteelt (incl. de cowboys) en het transport. Overal waar de paardekracht zo efficient mogelijk diende geexploiteerd te worden. Echter, de basis van die technieken is conditionering door pijn en vrees. Dit dient om de ruiter het gevoel te geven het paard de baas te zijn en het makkelijk te kunnen sturen. Het traditionele paardrijden gebaseerd op deze technieken geeft helaas vaak maar een vals gevoel van veiligheid, want een paard is en blijft een schichtig en bang kuddedier en er blijven veel (te veel) ongevallen gebeuren.

Ook al lijken ruiters een goede band te hebben met hun paard, toch is er bij het traditionele klassieke paardrijden in vele gevallen niet echt sprake van communicatie. Tenzij je dwingen en domineren communicatie noemt. De meeste paarden ondergaan de traditionele trainingsmethodes min of meer - ze hebben helaas geen andere keuze. Maar gedragsproblemen zoals weven en kribbebijten, en andere, soms gevaarlijke, reacties of onhebbelijkheden zijn hier het gevolg van.